GÖZLƏRİMİZ

Gecə sakit, uyumuş
Gözlərin lampası yummuş
gözünü.
Göy işılğanları sönmüş, nə gələn var, nə
gedən.
Pək uzaqdır ürəyim səksəkədən,
Çünki andırmada rö’yalı gecə
Bir bahar gündüzünü.
Ah, bu xülyalı gecə!..

Yolumun üstünə çıxmış, baxınırlar şən-şən,
Bu soqaqlarda kədərsiz gəzişən,
Yüksələn bu dirəkələr.
Bu dirəklər kimi bəklər,
Kimi yoxlar?
Sanki vururlar gecəyə
pəncə, qızıl yumruqlar.

Yoxsa bunlar da qızıl quşlarmı?
Göyə yerdən uçurulmuşlarmı?
Ki, dirəklərdə qanadlanmışlar,
Sanki daldan-dala atlanmışlar.
Qəhrəman işçilərin qəlbimi bunlar yoxsa?
Bəlkə bizim gözlərimizdir onlar?!
Olacaqdır bu dirəklər bizə yollarda əsa

Dırmanırkən əsəbi bir rüzgar
kimi dağdan-dağa biz.
Tuş gələrsək burağanlar dolu bir qaynağa biz,
Həp bu gözlər olacaqdır bizə rəhbər,
Olacaqdır bu işıqlar bizə şəhpər?
Bax, bu gözlərdə həyat müstəsna,
Boyalar kəsb edərək incilənir.

Mən baxarkən bu qızıl güllərə heyrancasına
Sanki nurlar susamış könlümə yağmur çilənir.
Biz bu gözlərlə qaranlıqlara etdikcə nüfüz
Kəsb edir gündüzə məxsus –
bir hal
Keçdiyimiz tüstülü, çiskinli mahal!..

Gecə sakit, uyumuş
Göylərin lampası yummuş gözünü.
Göy işılğanları sönmüş, nə gələn var, nə
gedən.
Pək uzaqdır ürəyim səksəkədən,
Bir bahar gündüzünü
Çünki andırmada röyalı gecə.
Ax, bu xülyalı gecə !..